Overweging 2019-12-01 Gerwen/Nederwetten

Overweging 2019-12-01 Gerwen/Nederwetten

OVERWEGING van 1 december 2019

Het thema van vandaag is: God wijst de weg

We mogen elkaar hier vandaag een zalig nieuwjaar wensen. Want de eerste zondag van de advent, vandaag dus, is het begin van een nieuw kerkelijk liturgisch jaar.
Advent is de 4 weken durende voorbereiding op het Kerstfeest. “Advent” betekent in het latijn “komst” en in het kerkelijk Latijn: uitzien naar die komst, met verwachtingen en verlangen. We beginnen dus aan een hoopvolle tijd. Christenen zien hoopvol uit naar de komst van Christus, we zijn “hoopvol wachtend op de komst van de Heer”.
Het gaat hierbij niet alleen om de geboorte van het kerstkind, de komst van Jezus Christus in zwakheid, maar evenzeer de komst van Christus in ons eigen leven nu.

Het hele kerstgebeuren zouden we kunnen vergelijken met een berg. Eerst is er de langzame beklimming, dat is de voorbereidingstijd, de advent, dan volgt een weg op de hoogte, we aanschouwen in volle glorie het panorama van het Kerstfeest
We zijn steeds onderweg in ons leven, met ups en downs, zowel elke mens als de gelovige in het bijzonder. Onderweg zijn betekent ergens naartoe gaan, het is verwachten, uitzien naar iets, verlangen.
Dat wordt opgeroepen in de advent, maar verwachting staat ook centraal in elk mensenleven. We zijn verlangende mensen, steeds weer zien we uit naar iets anders. Wie niets meer heeft om naar uit te zien, leeft niet echt, hij is als een dode. Alleen verwachting geeft spanning aan het leven. Wie niets verwacht in het leven is als een boog zonder koord. Verwachting ligt in het leven zelf. De lente verwacht de bloesems, de zomer de oogst, de herfst verwacht de kleuren en de winter verwacht het nieuwe leven.

Wij verwachten steeds nieuwe dingen, onze verlangens lijken oneindig, maar vaak krijgen we ook de indruk dat ze onbevredigbaar zijn, dat we nergens rust vinden. We zoeken naar iets dat de moeite waard is, maar vinden het niet, we gaan het steeds in nieuwe kicks zoeken en blijven uiteindelijk leeg achter. De aardse goederen stillen de dorst van het menselijk hart niet. Er is dan een diepe onrust in het hart van de mens. Zouden het gevoel van onbevredigbaarheid, het gebrek aan voldoening, de zinloosheid soms, misschien bedoeld zijn om ons op zoek te laten gaan naar iets of iemand anders? Zou Augustinus gelijk hebben gehad toen hij bad: “Gij hebt voor ons Uzelf geschapen en ons hart is rusteloos tot het rust gevonden heeft in U”?

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de lezingen van deze zondag spreken over waken en verwachten, verwachten en hopen. De profetische teksten van Jesaja zitten vol toekomstperspectieven. Wij blijven hopen op een toekomst zonder oorlog of geweld, wij blijven uitzien naar vrede en gerechtigheid. Zal het ooit gebeuren dat zwaarden tot ploegijzers worden omgesmeed en speren tot sikkels? Zal het ooit eens kunnen dat mensen echt zorg dragen voor elkaar en dat niemand aan zijn lot wordt overgelaten? Maar er zijn ook andere teksten in de bijbel die niet spreken over de toekomst veraf, maar over het hier en nu. Heden kan het gebeuren, wees dus waakzaam. De droom van God met de mensen is al aan het gebeuren. Er zijn al mensen in wie God tot leven komt. We moeten dan niet uitstellen tot in een verre toekomst of zelfs een leven aan de overkant. Ook nu al zien we God werkzaam in ons midden, daartoe moeten we echter waakzaam zijn, wakker om dat te zien.

Waakzaamheid, waken is niet gelijk aan wachten en niets doen. Het is verwachten, uitzien naar de toekomst op een actieve manier. Het is een realistische verwachting , het is het op zich nemen van de moeilijkheden die je zelf in het leven tegenkomt en dan heb je soms een lange weg te gaan om tot een oplossing van die problemen te komen. Soms duurt die weg 4 weken, soms 40 dagen, maar soms 40 jaar door de woestijn. We moeten in vertrouwen blijven vooruitgaan op deze weg van de Heer, naar de tempel van Jakobs God, zoals Jesaja dat verwoordt. Jesaja roept ons op om hierin te geloven en verder te gaan. Zonder dit geloof heeft dit leven geen fundament, zonder dit geloof en deze hoop is er alleen maar oorlog en geweld tussen mensen. Onze wereld kan een advent best gebruiken om opnieuw te leren hopen, uitzien en verwachten. Niet passief afwachten, maar actief meewerken aan een betere toekomst, waarin toch niet alles van onszelf komt, maar ons gegeven wordt van elders.

Wees bereid omdat de mensenzoon komt op het uur dat je het niet verwacht, was de laatste zin van het evangelie. Die zin wordt meestal een beetje bedreigend geïnterpreteerd: zo van je weet nooit wanneer het uur van de dood voor jou aanbreekt. Maar ik denk dat het veel meer een aansporing is om klaar te staan als de Heer bij je aanklopt niet in het uur van de dood, maar juist midden in het leven. Dat we oog hebben voor de mogelijkheden om in zijn geest goed te zijn voor een zieke, voor iemand die in de knel zit, voor een verschoppeling. Want dan dringen we geestelijke verontreiniging terug en scheppen we mogelijkheden voor een betere wereld, een betere toekomst voor iedereen.

In de hoop op een betere toekomst voor ons allen mag ik u vandaag een goede adventstijd toewensen, een tijd waarin wij samen bouwen aan het visioen van vrede en God wijst ons hierbij de weg.

© 2021 Parochie Heilig Kruis