Overweging 5 mei 2019 Gerwen/Nederwetten

Overweging 5 mei 2019 Gerwen/Nederwetten

thema Ik heb U lief.

Beste medeparochianen.
Waarschijnlijk bent U ook lid van enkele clubs of verenigingen.
Ik hoor van velen dat het minder wordt, minder leden, minder betrokkenheid.
Het is lange tijd goed gaan in het verenigingsleven, maar het loopt allemaal wat terug, enkele uitzonderingen daargelaten.
Nieuwe situaties en inzichten vragen om een nieuwe aanpak en er moet gezocht worden naar fris jong talent en een nieuwe sleutelfiguur die de kar gaat trekken.
Zo gaat dat in ons verenigingsleven in Nuenen, Gerwen en Nederwetten.
Maar zo gaat dat ook in onze regering en het kan ook zo gaan in onze parochie.
Vrijwilligers, pastoraal werkers verlaten ons.
Een functie die eerst bezet was is leeg geraakt.
Wie neemt die plaats in om samen met anderen op een rij te zetten wat en hoe een en ander moet worden aangepakt en uitgevoerd?
Dit is van alle tijden en dus nieuw is die situatie absoluut niet.
In het zojuist voorgelezen evangelie neemt de evangelist ons mee naar ongeveer het jaar 80 na de geboorte van Jezus.
De piepjonge kerk heeft zich een aantal jaren opgetrokken aan een apostel met bijzonder inspirerende en begeesterende manier van leiding geven.
Petrus heeft ter plaatse een godsdienstige beweging tot stand gebracht, die met geen geweld is klein te krijgen.
Maar toenmalige regeringsleiders zagen deze ontwikkeling zoals zo vaak als een bedreiging.
Logisch gevolg is dat Petrus gevangen werd genomen en uiteindelijk ter dood is gebracht.
Volgens de overlevering is hij gekruisigd met het hoofd naar beneden en zo gestorven.
Iemand weet zich dan te herinneren dat het zo moest gebeuren, want tot hem was ooit door Jezus gezegd: “Wanneer ge oud bent, zult ge uw handen uitstrekken en anderen zullen u brengen waarheen ge niet wilt”.
Zeker is dat de dood van Petrus bedoeld was om de toenmalige gemeenschap van gelovigen in het hart te treffen.
Dat was een vreselijke situatie.
De gelovigen wisten zich aanvankelijk geen raad.
Ze kijken terug op het leven van een onnavolgbaar idool.
Petrus was immers degene die na de dood van Jezus de draad heel succesvol heeft opgepakt.
Hij was degene die in zijn liefde voor Jezus verder ging dan wie dan ook; hij had Hem lief, meer dan alle andere leerlingen”.
Hij is degene geworden, die de andere apostelen heeft aangezet om de boodschap van liefde en vrede uit te dragen over de hele wereld.
Daarom wordt hij de eerste Paus genoemd.
Nu is ook hij gestorven; de stoel is leeg.
Wie in de jonge kerk zijn opvolger, de tweede Paus is geworden lezen we niet.

Nu, weer terug in het heden.
We zijn in onze parochie in de gelukkige omstandigheid te worden omgeven door priesters, pastoraal werkers en vrijwilligers die iets over hebben voor de gemeenschap.
Maar we hebben ook onze parochianen die onze geloofsgemeenschap vormen.
Wat van allen gevraagd wordt is geen kwestie van leven of dood, maar wel van tijd, moeite en soms ook geld.
Niettemin krijgen vanzelfsprekend ook wij zo nu en dan met lege stoelen te maken.
Vrijwilligers worden te oud of ziek, de pastoor moet het rustiger aan doen en gaat ooit met pensioen en anderen verhuizen naar ergens ver weg.
Dit is de werkelijke praktijk.
Ook dan, en vooral, mochten er in de toekomst geen nieuwe priesters meer te vinden zijn, moeten we ons afvragen: “Waar gaat het eigenlijk om in onze geloofsgemeenschap en sta ik daarachter?
En zo ja, wat heb ik er voor over om ons doel, een sterke geloofsgemeenschap te blijven, samen met anderen te bereiken.
Het gaat om het uitdragen van het evangelie.
Het tot leven brengen van het Rijk van liefde en vrede in onze huidige tijd.
Jezus heeft daarvan vele voorbeelden gegeven in zijn werkzame leven.
Je zou ook kunnen zeggen dat het gaat om het scheppen van een levende gemeenschap waar mensen wat over hebben voor elkaar.
Waar steun wordt gegeven aan de zwakken, niet alleen in de eigen gelederen maar ook daarbuiten.
Wie achter deze gedachte staat, heeft meteen een taak.
We kunnen en hoeven niet meer te wachten op mensen van buiten onze gemeenschap.
De lege stoelen zijn beschikbaar voor onze eigen mensen.

Zoals de jonge kerk destijds aanvankelijk ontredderd rond een lege stoel stond, zullen ook wij ons aanvankelijk soms geen weg weten.
Maar met zoveel goedwillende mensen om ons heen zullen ook wij in staat zijn opnieuw vorm te geven aan geloofsgemeenschap in de geest van Jezus Christus en telkens weer ervoor te zorgen dat de lege stoel opnieuw bezet wordt

Amen.

© 2021 Parochie Heilig Kruis