Overweging Nuenen 12/13 januari Jos Deckers

Overweging Nuenen 12/13 januari Jos Deckers

Overweging feest Doop van de Heer jaar C                     Nuenen 12/13 januari 2019

 inleiding
We vieren vandaag het feest van Doop van de Heer, over de doop van Jezus in de Jordaan.
Het is een feest dat ons herinnert aan onze eigen doop, omdat het ons opnieuw te binnen brengt wie wij zijn: begeesterde mensen, aangeraakt, bij name genoemd.
Net als Jezus worden wij kind van God genoemd, een mens naar zijn welbehagen.
Mogen wij in deze viering opnieuw door Gods Geest aangeraakt worden,
mogen wij in vuur en vlam raken voor de weg van Jezus.

overweging
Het feest van de doop van de Heer markeert het einde van de kersttijd en maakt een begin met de tijd door het jaar. De doop van Jezus is het begin van zijn openbare leven. Het herdenken daarvan sluit ook de Kersttijd af waarin we stil stonden bij de komst van de Messias in onze wereld en bij zijn jaren als jongeman, samen met Maria en Jozef in Nazareth.
Jezus groeide op in een gelovig joods gezin – zo hoorden we twee weken geleden – en Hij werd door zijn ouders ingeleid in het geloven en de gebruiken die daarbij hoorden. Eens per jaar trokken zij naar Jeruzalem om daar een van de grote feesten van de godsdienst mee te vieren.
Lucas vermeldt daarbij dat Jezus toenam in wijsheid in de ogen van God en de mensen.
Aan het begin van zijn leven als rondtrekkend prediker laat Jezus zich in de Jordaan dopen door Johannes. Over dat openbare leven van Jezus horen we in de komende zondagen meer. Het is de tijd door het jaar. In die periode van het liturgisch jaar staan we daarbij stil.

We zullen horen hoe Jezus als leraar en profeet rondtrekt; zijn prediking staat centraal met de tekens die daarbij horen en die we vaak wonderen noemen. Jezus wordt getekend als leraar en als degene die het rijk van God aankondigt en daar een begin mee maakt met de tekens die Hij doet: Hij geneest zieken en brengt mensen die afgeschreven waren terug in de kring. Dat zijn kenmerken van het koninkrijk: dat mensen tot recht kunnen komen en zo wordt God ook recht gedaan.

Juist in de week dat we horen over de Nederlandse vertaling van de Nashvilleverklaring mogen we ons daardoor laten gezeggen: Jezus brengt juist mensen die maatschappelijk afgeschreven werden weer terug in de kring. In zijn tijd ging het om melaatsen en om mensen die meewerkten met de Romeinen, hun belastinginners of tollenaars.
Om wie gaat het dan in onze tijd? Moeten we dan juist denken aan zogenaamde asielzoekers? Dat kunnen mensen zijn die vrezen voor hun leven en daarom gevlucht zijn. Maar veel vaker gaat om gewone mensen die kloppen aan de deur van het welvarende Europa om een graantje mee te kunnen pikken, en vooral om werk te vinden en geld te kunnen verdienen voor hun thuisfront. Welk antwoord geven we hen op hun terechte vraag? Kent ons land en kent Europa al een echte migratiepolitiek?
Dat terugbrengen in de kring is een echt kenmerk van het koninkrijk van God. Op zoek gaan naar mensen die uitgesloten worden en hen erbij halen vormen wezenlijke elementen daarvan. Daar mogen behoudende christenen zich ook door laten gezeggen als ze menen anderen te moeten uitsluiten vanwege hun seksuele geaardheid. Bijbels gezien is die Nashvilleverklaring niet houdbaar als je Jezus’ oproep deel te nemen aan zijn koninkrijk serieus neemt. En dan spreken we nog niet over de inhoud van die verklaring, want die baseert zich op een eenzijdige en ook discutabele uitleg van enkele bijbelteksten.

De kern van de bijbelse boodschap vinden we eerder terug bij de profeet Jesaja. Hij zegt troost aan en bemoedigt zijn volk, ook als de situatie om Israël heen steeds bedreigender wordt en ook later als de leiders weggevoerd zijn in ballingschap. Jesaja is een profeet van wie vele uitspraken opgetekend zijn; en waarschijnlijk uit meerdere periodes. Het boek kan ook uitspraken bevatten van verschillende profeten met eenzelfde naam die dan gedurende anderhalve eeuw optraden. Maar in het lange boek Jesaja zijn wel enkele constanten te ontdekken. Elementen die steeds weer terugkeren. Troost is belangrijk en bemoediging en die heeft steeds twee kanten: het zal gaan om terugkeer uit de ballingschap en Jeruzalem staat symbool voor de stad van vrede. Terugkeer uit ballingschap, opdat je op je eigen vertrouwde grond kunt ontwikkelen tot de mens zoals God je bedoeld heeft; dat je naar zijn bedoelingen mens kunt worden met twee benen op de grond.
En vrede als herstelde verhoudingen tussen mensen, waar het goed kan gaan tussen mensen onderling en gerechtigheid heerst: dat mensen tot recht kunnen komen en uitgroeien tot mensen zoals God bedoeld heeft.

Twee weken geleden hoorden we hoe de 12-jarige Jezus op zoek ging naar zijn hemelse Vader en verbleef in de tempel, het huis van God in Jeruzalem. Hij was bar mitswa geworden, kind van de wet, en volwassen als gelovige jood. We zouden ook kunnen zeggen: Jezus was een jongeman op zoek naar God.
Vandaag bij de doop van Jezus horen we het antwoord van de Vader in de hemel: Jij bent mijn Zoon in wie ik welbehagen heb. Jij bent mijn welbeminde, Ik zie je graag, jij bent een mens naar mijn hart. Het lijkt op een liefdesverklaring tussen Vader en Zoon, een uiting van hun innige onderlinge band.
Voor Jezus is dit moment beslissend. Van nu af aan weet Hij zich gesterkt door de geestkracht van God om aan zijn leven te beginnen als rondtrekkend prediker, leraar en profeet die het koninkrijk van God aankondigt en daarmee begint.

Vandaag gedenken we de doop van Jezus. Ook wij zijn gedoopt; de meesten van ons toen we nog heel klein waren. Onze ouders hebben dat zo beslist; je groeide vaak op in een gezin en in een tijd waar godsdienst heel vanzelfsprekend was. Toch mogen we ons ons hele leven lang dat doopsel eigen maken. We mogen ons er steeds meer van bewust worden dat we leven vanuit dat geheim dat God ook tegen ons zegt: jij bent mijn kind, mijn dochter, mijn zoon, in wie Ik welbehagen heb, met wie Ik mij verbonden voel. En op die uitnodiging van God mogen wij ingaan, elke dag weer, gesterkt door zijn geestkracht, de heilige Geest.

De Geest is immers de scheppende kracht in ons, die ons creatief maakt, die ons zet op dat spoor van gerechtigheid en vrede en die maakt dat we chaos en verwarring achter ons kunnen laten.

De Geest zet ons in beweging. Zij zet ons in beweging op de weg die Jezus gegaan is. Zij maakt ons open en biedt troost. De Geest van God doet ons herademen en doet ons ontvlammen in liefde voor elkaar, in inzet voor gerechtigheid en vrede, voor solidariteit met mensen die onze zorg nodig hebben.
Zo mogen we elke dag groeien als mens en leven vanuit het besef dat ook tegen ons gezegd is en gezegd wordt: ‘Jij bent mijn geliefde kind, in jou vind Ik vreugde.’ Wat een geluk is dat, als we vanuit dat vertrouwen kunnen leven. Amen

Jos Deckers, pastoraal werker em.

 

 

© 2021 Parochie Heilig Kruis